از همان روزی دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

ازهمان روزی که فرزندان آد م

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد

از همان روزی که برادرها یوسف را در چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرد گر چه آد م زنده بود

بعد دنیا پر از آدم شد و این آسیاب گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ آدمیت بر نگشت

درخود شکستن ،اشکهای نریخته ،حرفهای نگفته .

چشمهایی که با خواب آشنا نیست .

مرگ لحظه ها را احساس می کنم نمید انم شاید در جایی دور یا نزدیک

سری بر شانه دیوار تکیه زده است واشک می ریزد وحر ف می زند مثل من

اما

نه پاسخی ، نه نوازشی

تنها تحملی بدون احساس

اما تا کی ؟

چه می شود کرد؟

رنگ دیوار به پرده ها نمی خورد ،رنگ قالی به هیچ کدام !

تونیستی

اما تنهایی هست ولحظه ها که بی تو دیگر نه به مسابقه نشسته اند

ونه برسکوی قهرمانی زمان می ایستند .

کند وبی شتاب!

وقاصدک که باز هم مژده می آورد ،که یک نفر از غبار می آید.

آه ! قاصدک جان مژده تازه ات تکراری است ،

یک نفر از غبارآمد و  زخمهای همیشه بر بالم زد

 وسنگی  از سمت جنون آمد و.........

پنجره دلم شکسته ........!!

خجالت مي كشي به گربه ها سلام كني و براي پرنده هايي كه آوازهاي نقره اي مي خوانند دست تكان بدهي..

خجالت مي كشي دلت شور بزند براي جوجه قمري هايي كه مادرشان بر نگشته، فكر مي كني آبرويت ميرود اگر يكروز مردم _همانهاي كه خيلي بزرگ شده اند_ دل شوره هاي قلبت را ببينند و به تو بخندند

  وقتي بزرگ مي شوي ديگر ..

نمي ترسي كه نكند فردا صبح خورشيد نيايد،حتي دلت نمي خواهد پشت كوهها سرك بكشي و خانه خورشيد را از نزديك ببيني..

ديگر دعا نمي كني براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نمي كني كاش قدت مي رسيد و اشكهاي آسمان را پاك مي كردي..

وقتي بزرگ مي شوي..

 قدت كوتاه مي شود .آسمان بالا مي رود و تو ديگر دستت به ابرها نميرسد و برايت مهم نيست كه توي كوچه پس كوچه هاي پشت ابرها ستاره ها چه بازي مي كنند ..

آنها آنقدر دورند كه تو حتي لبخندشان را هم نمي بيني !!و ماه ، همبازي قديم تو آنقدر كمرنگ مي شود كه اگر تمام شب را هم دنبالش بگردي پيدايش نمي كني

وقتي بزرگ مي شوي ..

دور قلبت سيم خاردار مي كشي و درمراسم تدفين درختها شركت مي كني و فاتحه تمام آوازها و پرنده ها را مي خواني و يكروز يادت مي افتد كه تو سالهاست چشمانت را گم كرده اي و دستانت را در كوچه هاي كودكي جا گذاشته اي ، آنروز ديگر خيلي دير شده است .....

فرداي آنروز تو را به خاك مي دهند و ..

                                                    مي گويند: خيلي بزرگ شده بود......!!!!