مسلمانان مرا وقتی دلی بود                 که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می افتادم از غم                 به تدبیرش امید ساحلی بود 

دلی همدرد و یاری مصلحت بین               که استظهار هر اهل دلی بود

زمن ضایع شد اندر کوی جانان               چه دامن گیر یا رب منزلی بود                

هنر بی عیب خرامان نیست لیکن            زمن محرومتر کی سائلی بود

برین جان پریشان رحمت آرید                 که وقتی کاردان کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد                   حدیثم نکته ی هر محفلی بود